Volume I Version I   ☼   Today is 

TINAWAG KITA...

Fr. Jun Villanueva

May kuwento ang bawa’t bokasyon. 

Noong maliit pa ako, ayaw kong magpari kahi’t lagi kaming nagsisimba.  Kasi masungit ‘yong pari.  Sabi ng nanay ko, parang matandang dalaga daw, hindi ngumingiti, ayaw sa mga bata, namimingot kapag may batang nag-iingay.  Kaya sa tuwing magsisimba kami, doon kaming mga bata sa playground ng simbahan.  Ang alam ko, sasama kami sa pagsimba kasi pagkatapos kakain kami ng toasted siopao sa restawran.  Ganoon lang. 

Nang mag-grade six ako, sa aming graduation Mass, naghanap ng sakristan ang pari.  Ibang pari siya, mas bata, mas mabait, ngumingiti at nakikipagkuwentuhan sa amin.  Napilitan akong mag-volunteer.  Matapos ang Misa, sabi niya, magsakristan ka.  Hindi pa rin ako sumunod.  Sa high school, may mga seminaristang pumunta sa University of Nueva Caceres.  Nag-vocation campaign.  Nagtawanan lang kami.  Pero, may kakaiba nang hiwaga ang katedral sa Naga kung ako ako tatanungin.  Hindi nila alam, kahi’t hindi Linggo, pumupunta ako doon para magdasal.  Nang dumating ang Martial Law, ang lahat ay natahimik.  Pati ang simbahan.  At lumipas ang maraming taon.  Nagtapos ako ng kolehiyo, BSC – Accounting.  Nakapasa sa CPA Board Exams, nagtrabaho sa BPI Audit bilang Junior Auditor, sa Herdis Group of Companies bilang Financial Analyst, tapos sa Petron Corporation bilang Internal Auditor.  Walong taon ako doon.  Wala na ang simbahan sa buhay ko.  Nang pinatay si Ninoy Aquino, birthday ko pa naman, isa ako sa mga nagtanong kung saan patungo ang ating bansa.  Isa ako sa mga sumama sa mga rallies.  Doon, muli kong nakita ang simbahan na aktibo sa pakikibaka para sa bansa.  Doon ko muling nakita ang altar, ang insenso, ang mga kandila, ang mga pari at madre, at ang Diyos na kapiling ng bayan.  Doon ako muling nagtanong, kasabay ng pagtanong ko kung saan patungo ang bansa – ang tanong ko – saan ako patungo bilang Kristiyano.  Dumami ang mga rallies,  Pero ang napuna ko, ang hinahanap ko na ay ang Salita ng Diyos pagkatapos ng mga rallies.  Hinanap ko ulit ang sabsaban sa puso ko. 

Nagdesisyon ako.  May ibang buhay at landas na tatahakin ako.  Isang alternatibong buhay.  Nagsimula akong magtanung-tanong sa pagpapari.  Mag-isang nagsearch-in. Hanggang sa tulong ng ilang kaibigan, nakita ko ang San Jose Seminary sa Ateneo Campus, matapos ang pagdalo ko sa KOMPIL (Kongreso ng Mamamayang Pilipino) na nagpulong sa Ateneo gym kung boycott ba o hindi ang ATOM na kasama ako.  Mag-isa akong nag-apply sa seminaryo.  Nakapasa.  Itinago ko sa mga kaopisina ko at sa aming bahay.  Nang sigurado na ako na magpapari, nagEDSA People Power 1.  Hindi muna ako nagreport sa seminaryo para magpa-interview.  Kaya lang, ang mga nakilala kong pari at seminarista ay nakasama ko sa EDSA.  Ang sabi ko, pwede pala, pwede palang pagsabayin ang bayan at simbahan.

Lumalim pa ang pag-unawa ko sa bokasyon, sa pakikibaka, at sa patutunguhan ng buhay ko.  Pumasok ako sa San Jose Seminary pagkatapos ng EDSA 1.  Ngayon, pakalipas ng maraming tag-init at tag-ulan, maglalabing-dalawang taon na akong pari sa July 10, sa aking pagbalik-tanaw, nakita ko kung paano tumawag si Hesus sa akin.  Ngayon, may isa rin akong kapatid na matapos ang 6 na taong pagtrabaho sa Abu Dhabi Commercial Bank, mag-aapat na taon na rin sa seminaryo upang magpari,  nakita ko kung paano tumawag si Hesus sa bawa’t isa at ipakita ito bilang isang bokasyon.

Mga kapatid, sa linggong ito, narinig natin ang pagtawag ni Hesus sa mga unang alagad niya.  Bawa’t isa sa atin ay may kuwento ng bokasyon.  Magandang sariwain, magandang pahalagahan.  Ang lahat ay nagsimula sa mga pagkakataong hindi inaasahan.